Po
11 latach przerwy wróciłem do Czarnogóry i to nie byle jak bo w
sposób, który mi się marzył od dawna – lądując samolotem na
małym lotnisku w Tivacie.
KLIKNIJ W ZDJĘCIE ABY ZOBACZYĆ JE W CAŁEJ OKAZAŁOŚCI
Lot z Krakowa przez Belgrad liniami Air
Serbia nie był może najtańszy ale widoki były warte swojej ceny.
Po kraju będziemy poruszać się dwoma wypożyczonymi samochodami bo
jest nas spora gromadka. I aby nie tracić czasu od razu z lotniska
po pobraniu samochodów jedziemy na Półwysep Lustica aby zobaczyć
jedno z dostępnym miejsc bazowania okrętów podwodnych w czasach
jugosłowiańskich. Wąskie drogi, roboty drogowe a potem brak
asfaltu zmuszają nas do porzucenia samochodów i pieszych poszukiwań
celu naszej wycieczki. W końcu jest. Wykuta w skale sztolnia, do
której wpłynąć mógł jeden okręt. Przy wejściu resztki
maskowania. Mieli rozmach! Takich miejsc w okolicy jest więcej. 
Mieliśmy jeszcze jechać do fortecy Arza ale znajduje się ona po
drugiej stronie półwyspu a zaczyna się robić późno i jesteśmy
już trochę głodni. Głodni bałkańskiego jedzenia ;-) Jedziemy
więc do Kotoru na kwaterę. Parkowanie w mieście to głównie
płatne parkingi. Nasz pensjonat, znakomicie położony, blisko
starego miasta także nie posiada parkingu. W zależności od ilości
godzin opłata za parking za noc wynosiła od około 27 do 34 euro za
samochód. Krótkie acz intensywne poszukiwanie knajpy, która by nam
odpowiadała i choć nie była to stricte bałkańska kuchnia to
klimat był ok i podniebienia były zadowolone.
ZATOKA
KOTORSKA
W
rejonie Boki Kotorskiej prawie wszędzie trudno o parking ale mam
wrażenie, że w weekend w okolicach Perastu najtrudniej. Dwa
największe parkingi na obu krańcach miasta są opanowane przez
naganiaczy sprzedających rejsy łódką, którzy mniej lub bardziej
legalnie zabraniają tam parkować turystom nie korzystającym z
rejsów. Wreszcie znajdujemy miejsce na poboczu kawałek dalej gdzie
nikt się już nie przypieprza a do miasta dochodzimy spacerem.
Abstrahując od parkingów, Perast to cudowne miasteczko nad samą
zatoką.
Wiadomo, że już w 1336 roku istniała tu stocznia, wiadomo
też o szkole morskiej, w której szlify zdobywali przyszli dowódcy
floty rosyjskiej. Dziś miasto liczy mniej niż trzystu mieszkańców.
Znajdziemy tam także osiemnaście kościołów i cerkwi, czasem
poukrywanych w różnych zaułkach. Pensjonaty i liczne knajpki oraz
stara kamienna zabudowa tworzą fajny klimat.
Najlepsze śniadanie, z takim widokiem ;-)
Kolejnym
punktem programu jest Herceg Novi, mam wrażenie, że trochę
pomijane miasto bo jedni albo spieszą się do Kotoru a inni do
położonego zaraz za granicą Dubrownika. Założone w 1382 roku
było najmłodszym miastem wybrzeża. Miasto portowe, położone na
zboczu wzniesienia, było w obszarze różnych władań i wpływów,
dziś możemy tam podziwiać ruiny aż trzech twierdz.
Nad samą
zatoką znajdują się plaże oraz deptak. Centralny punkt starego
miasta stanowią dwa place w tym Hercega Stjepana z cerkwią św
Michała Archanioła. Jest tu też sporo klimatycznych uliczek, po
których mając czas można pospacerować. Także z Herceg Novi
wypływają rejsy łodzi, także do Błękitnej Groty.
Postój
jest oczywiście płatny i jak poinformował nas parkingowy, który
sprawdzał wniesienie opłat, system na kod QR nie działa i trzeba
kupić bilet parkingowy w kiosku (stan na kwiecień 2026). Wracając
do Kotoru postanawiamy urozmaicić sobie powrót i przeprawiamy się
na drugą stronę zatoki promem.
Co
do rejsów, my skorzystaliśmy z takowego w Kotorze, nieco drogo bo
po 30 euro za głowę, szybką łodzią przez zatokę aż do jej
wyjścia, którego kiedyś strzegły zabudowania forteczne, Błękitna
Grota oraz sztolnia dla okrętów podwodnych, notabene ta, którą
widzieliśmy w pierwszy dzień ale tym razem do niej wpłynęliśmy.
LOVCEN
Już
sam dojazd z Kotoru do górskiego masywu o tej nazwie położonego na
terenie parku narodowego jest spektakularny. Pniemy się w górę
serpentynami wciąż wyżej i wyżej. Nie jedziemy zbyt szybko
podziwiając widoki co z pewnością wkurza miejscowych ale czasem
zatrzymujemy się na zdjęcia i wtedy ich przepuszczamy. A widoki są
naprawdę zniewalające.
Naszym punktem docelowym jest mauzoleum
Piotra Niegosza, władcy Czarnogóry. Jego doczesne szczątki
spoczywały w różnych miejscach co było związane z tym kto władał
terenem. Zanim tam dojedziemy trzeba zapłacić za wstęp do parku na
przydrożnym posterunku parkowej straży. Pod samym mauzoleum parkuje
się wzdłuż drogi gdyż jest tam mało miejsca a do tego w końcu
kwietnia miejscami leży jeszcze śnieg na poboczu. Wstęp do
mauzoleum 8 euro. Nie pamiętam już, o którym miejscu przeczytałem,
że widać z niego całą Czarnogórę ale mogło to być to miejsce.
Widoki są naprawdę powalające!
BUDVA
Budva
ma opinię zatłoczonej (to chyba wszystkie czarnogórskie miasta na
wybrzeżu) i kurortoidalnej. I co do tego ostatniego to prawda. Ilość
dużych hoteli już istniejących oraz tych budujących się jest
spora. Ale poza sezonem stare miasto jest całkiem przyjemne i nie aż
tak bardzo zatłoczone, mijałem też kilka przyjemnych knajpek,
które wyglądały idealnie aby wstąpić tam na piwko. Jak na tak
popularne miasto to całkiem przyjemnie, choć nie rekomenduję tego
miejsca w wysokim sezonie. Przejeżdżamy w rejon wysepki Sveti
Stefan, na którą co prawda nie możemy wejść (podobno od lipca
będzie to możliwe) ale możemy pospacerować po okolicy.
Późnym
popołudniem dojeżdżamy do miasta Bar.
POCIĄG
BAR – KOLASIN
Przygoda
zaczyna się o 4 rano – trzeba wstać. Pociąg odchodzi kilkanaście
minut po 5, bilety kupiliśmy dzień wcześniej. Wagony są dość
stare, oczywiście jak to na Bałkanach pomazane graffiti. Trafia nam
się skład bez otwieranych okien, niestety. Na tej trasie jest to
dużym minusem. Bo ruszmy w podróż jedną z najpiękniejszych i
najbardziej widokowych tras na Bałkanach a może i w Europie.
Pierwotnie plany był aby jechać z Belgradu jednak w porze dziennej
ten pociąg kursuje jedynie w wysokim sezonie. Cały rok kursuje w
porze nocnej co z naszego punktu widzenia nie ma sensu. Pragniemy
przecież podziwiać widoki. Koszt, nieco ponad 11 euro w obie
strony.
Dworzec w Podgoricy nie powala
Gdy
ruszamy jest jeszcze ciemno. Dzięki temu możemy obserwować wschód
słońca nad Jeziorem Szkoderskim a potem oszałamiające widoki z
trasy na mosty, przepaście, góry. Słowa nie oddają więc
zdecydowanie zapraszam do oglądania obrazków.
JEZIORO
SZKODERSKIE
Po
miejskich przygodach melinujemy się w wiosce na końcu świata czyli
w Dodoszi. Nie ma tam nic specjalnie ciekawego ale jest cisza i
spokój. I dom z dużym tarasem ;-)
Można
stąd operować posiadając samochód do bardziej turystycznych
miejsc nad Jeziorem Szkoderskim – akwenem o niezwykłych kolorach,
pięknej przyrodzie i wspaniałemu górskiemu otoczeniu. Takim
centrum turystycznym jest wioska Virpazar gdzie bez problemu
wynajmiecie łódkę aby odbyć rejs po jeziorze. W miejscowości
oraz wzdłuż głównej drogi są także restauracje. Jedną
szczególnie chcę wam polecić – ich specjalnością jest zupa
rybna oraz pieczony karp – a być nad szkoderskim i nie zjeść
karpia to podobno grzech.
Ja co prawda nie zjadłem ale dzięki temu
mam powód aby tam wrócić. Woda w jeziorze wymienia się kilka razy
w roku i dzięki temu karpia nie czuć mułem, taka jego tajemnica.
Z
nad Jeziora Szkoderskiego blisko do Podgoricy i dlatego jest to dla
mnie ostatni punkt programu. Lotnisko jest niewielkie z dość
sprawną odprawą.
Rok
temu byłem w Macedonii, która bardzo mi się podobała i do której
chcę kiedyś wrócić. Do Czarnogóry wróciłem po raz czwarty po
11 letniej przerwie i muszę stwierdzić, że ten kraj ma w sobie coś
co sprawia, że chcę wrócić po każdym tam pobycie. Góry
wychodzące wprost z zatoki robią ogromne wrażenie, hipnotyczne
wręcz. Dlatego mam nadzieję, że będą kolejne razy w Czarnogórze,
zwłaszcza, że nie został zrealizowany Durmitor i słynna trasa
P14.
Po więcej inspiracji zapraszam tu:
Ze Wszystkich Stron
Na koniec jeszcze trochę wieczornych zdjęć z Kotoru
